Title : สโนว์ไวท์ กับคนแคระทั้งเจ็ด {ฉบับโคตรหักมุม} {โดย แหนมเนือง}

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วในปราสาทแห่งหนึ่ง ราชีนีแสนสวยกำลังทรงคลอดลูก และมีพระราชาสุดหล่อกำลังยืนรอข่าวจากด้านนอกห้อง พร้อมกับบริวารอีกมากมาย

“อุแว้ ~ ... อุ๊แว้ ~” เสียงเด็กทารกดังขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปสักระยะหนึ่ง ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะเปิดออกพร้อมกับหมอหลวง และทารก

“ยินดีด้วยพะยะค่ะ…พระองค์ทรงได้พระธิดาพะยะค่ะ เป็นเด็กที่น่ารักน่าชัง ผิวขาวเนียนประดุจหิมะ ริมฝีปากแดงชมชมพูตัดกับใบหน้า แก้มเนียนผ่องเป็นยองใย ช่างเป็นลักษณะหญิงที่ดีนะพะยะค่ะ” หมอหลวงรายงานอย่างละเอียดพลางมองหน้าทารกหญิงในอ้อมกอด ก่อนจะส่งเธอให้พระราชา

“อิยะฮ่า ๆ นั่นสินะ .. ลูกข้าช่างเป็นหญิงที่งดงามเหลือเกิน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าได้มาจากใคร อิยะฮ่า ๆๆๆ” พระราชารับเด็กทารกมาก่อนตรัสด้วยพระพักตร์ที่สดใส

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ... หม่อมฉันทูลลาล่ะพะยะค่ะ” หมอหลวงพูดก่อนจะรีบเดินออกไป

“เฮ้อ~...ลูกของเราช่างน่ารักน่าชังอะไรเช่นนี่~..ลิซซี่ ฉันจะให้เธอเป็นแม่นมขององค์หญิงก็แล้วกันนะ^______________^” พระราชาตรัสก่อนฉีกยิ้มให้หญิงสาวคนสวยที่ยืนอยู่ด้านหลัง

“เพคะ องค์ราชา...แล้วองค์หญิงมีชื่อแล้วหรือยังเพคะ?” หญิงสาวถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“อืมม~ม...สโนว์ไวท์ ชื่อนี้ล่ะ”

 

ผ่านไป 15 ปี ~

“องค์หญิงเพคะ~....อย่าวิ่งเร็วสิเพคะ หม่อมฉันตามไม่ทัน~” เสียงเด็กสาวดังออกมาจากสวนด้านข้างปราสาท ก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่งออกมา พร้อมกับเหล่าพี่เลี้ยงและข้าราชบริวารอีกจำนวนมาก

“”ฮ่า ๆๆๆๆ ก็เอลิซ่าตามเราไม่ทันเองนี่นา เราไม่ผิดหรอก !!~ ฮ่าๆ“ เด็กสาวในชุดเดรสสีชมพูอ่อนกล่าวก่อนที่จะแลบลิ้นใสเพื่อนของเธอ

“โอเคเพคะ...หม่อมฉันผิดเอง ><” เอลิซ่ากล่าวก่อนที่หอบของเธอจะดังจนได้ยินชัด

“555555555 มีอะไรก็ว่ามาสิ^______________^”

“ไม่มีอะไรเพคะ...คือว่า...หม่อมฉันก็แค่อยากเล่นกับองค์หญิงเท่านั้นเอง”

“อื้มๆ ^______________^ ” สโนว์ไวท์ยิ้มกว้างก่อนที่มือใหญ่จะประกบที่ริมฝีปากบางของเธอ และสลบไป ไม่นานเธอก็ฟื้นขึ้น และพบกับบรรยากาศที่แปลกตาไป

“ทะ...ที่นี่ที่ไหน”สโนว์ไวท์ถามด้วยเสียงสะลึมสะลือ

“ป่ายังไงล่ะ....” เสียงทุ้มของชายร่างสูงเอ่ยขึ้นก่อนที่เขาจะเขยิบตัวเข้ามาใกล้กับสโนว์ไวท์ เขาแสยะยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหันหลังกลับไป

“คุณเป็นใคร...แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ?? ”

“ฉันหรอ....ไม่ต้องรู้หรอก เอาเป็นว่าแม่เลี้ยงของเธอเขาจ้างฉันให้มาฆ่าเธอแต่...ฉันไม่อยากทำ เพราะ....เพราะว่าค่าจ้างมันไม่สมน้ำสมเนื้อเท่าไหร่นักหรอกนะ”

“งะ....งั้นหรอ แล้วนายจะทำยังไงถ้านางถาม ?? หวังว่าเขาคงไม่ได้บอกให้ตัดอะไรของฉันไปตั้งโชว์เล่นหรอกนะใช่มั้ย ?? ”

“แหม...ฉลาดจริงๆนะ แต่แน่นอนล่ะ ฉันก็มีวิธีของฉัน แต่เธอ...ห้ามไปไหนเด็ดขาด เธอจะต้องอยู่นี่เข้าใจมั้ย ?? ถ้าเธอเดินไปอีก 1 กิโลเมตร เธอจะเจอสิ่งที่เธอต้องการ”

“สิ่งที่ฉันต้องการ ?? ” ยังไม่ทันที่สโนว์ไวท์จะได้คำตอบ ชายปริศนาก็เดินจากไป สโนว์ไวท์จึงทำตามที่ชายคนนั้นบอกและเธอก็เจอเข้ากับบ้านหลังเล็กแสนสวยแห่งหนึ่งที่ถูกตกแต่งไปด้วยของหวานมากมาย ทั้งโดนัท เรนโบว์ แอลม่อน ไม่เว้นแม้แต่อมยิ้ม เธอกวาดสายตาดู แต่ก็ไม่พบใครเลย เธอจึงเปิดประตูบ้านเข้าไปและพบว่าบ้านที่ภายนอกนั้นเล็กกระจิ๋ว แต่ภายในกลับใหญ่โตกว่าปราสาทที่เธอจากมาเสียอีก แล้วยังมีของที่เหมือนกันเต็มไปหมด เตียงนอนก็มีเจ็ดเตียง เก้าอี้ก็มีเจ็ดตัว ตุ๊กตาหมีก็ยังมีเจ็ดตัวเหมือนกันอีก

“เฮ้อ~…เหนื่อยจังเลยแฮะ หลับซักงีบดีกว่า ~ ><” สโนว์ไวท์พูดกับตัวเองก่อนจะเลือกเตียงนอนตามใจชอบ และหลับไปอย่างง่ายดาย

 

“นา นา นา นา นา นา นา นา~ ” เสียงร้องประสานดังเข้ามาเรื่อยๆใกล้กับบ้านขนมปัง

“หนึ่ง / สอง / สาม / สี่ / ห้า / หก /...”

“หก....หก !! หกแล้วนะ .. สลีปปี้!! ทำไมนายถึงเอาแต่นอนแบบนี้นะ~” เสียงของชายคนหนึ่งพูดออกมาอย่างใส่อารมณ์

“หาววว~ว เจ็ดฮ๊าบบบบ~บ Zzz ” เด็กชายที่ตามหลังมาพูดอย่างสะลึมสะลือ ก่อนที่ชายทั้งเจ็ดจะทยอยกันเดินเข้ามาในบ้าน และพบกับสิ่งผิดปกติของบ้าน

“......... !!!!!” ชายทั้งหกยกเว้น สลีปปี้ มีสีหน้าตกใจเมื่อเห็นหญิงสาวสวยกำลังนอนอยู่บนเตียงของเขา

“ด็อค กรัมปี้ แฮปปี้ สนีซซี่ สลีปปี้ โดปี้ ...ไปดูสิ ว่านางเป็นใคร ? “แบชฟูล พี่ชายคนโตพูด

“ฮัลโหลๆ / ก๊อกๆ / จ๊ะเอ๋ / อ่าแฮ่ม / เฮ้ย~ / Zzz  *ฟึบ* ” ทุกคนต่างปลุกสโนว์ไวท์ในแบบขอตัวเอง ก่อนที่ทุกคนจะหันมามองที่สลีปปี้

“หวัดดีฮ๊าบบบ~บ Zzz” ทันทีที่สลีปปี้พูดจบ สโนว์ไวท์ก็ตื่นขึ้นมาจากนิทรา

“อ๊ายยยย~ย...ตัวอะไรเนี่ย น่ารักจังเลย  > < ” เธอตื่นขึ้นมาแล้วลุกขึ้นมาหยิบแก้มเด็กชายทั้งเจ็ด

“อั้ยย่ะ ! ..หยุดทำน้องของเค้าได้แล้วว~วนะ !! ไม่งั้นล่ะก็ ..เค้าจะตีก้นตัวเองจริงๆนะ !!”แบชฟูลพูดด้วยเสียงเข็ง

“ก็ได้ๆ .. ว่าแต่พวกนายเป็นใครหรอ ?? ทำไมถึงตัวเตี้ยจังล่ะ”

“หนึ่ง สอง สาม พวกเราคือแก๊งคนแคระทั้งสิบสี่ ฉันชื่อแบชฟูล”

“กรัมปี้~”

“แฮปปี้”

“สนีซซี่”

“โดปี้”

“ป๋มเช่อสลีปปี้~ เป็นน้องคนสุดท้องละ Zzz ครอก” ทันทีที่แนะนำตัวเสร็จสลีปปี้ก็หลับต่อ ก่อนที่กรัมมี่ พี่ชายคนที่2จะพูด

“แล้วเธอล่ะ. เป็นใครหรอ ?? ”

“ฉันชื่อสโนว์ไวท์ ฉันถูกแม่เลี้ยงใจร้ายสั่งฆ่า แต่ฉันหนีมาได้ ก็เลยเดินมาเจอบ้านหลังนี้แล้วก้อย่างที่พวกเธอเห็นนั่นแหละ ~”

“อย่างนี้นี่เอง..ฉันจะให้เธออยู่ก้ได้ แต่เธอต้องทำงานบ้านนะ เพราะว่าพวกเราจะไปทำงานกันตอนกลางวัน เข้าใจมั้ย ??  ”

“โอเคค่า~ ~ ~ ~  ~ ~ ~ ~ ”

“นี่ก็...ดึกแล้ว เรานอนกันดีกว่า” คนแคระทั้งเจ็ดแยกย้ายกันไปอาบน้ำ และเข้านอนกันอย่างรวดเร็ว

 

เช้าวันต่อมา

“โนว์~ พวกเราไปทำงานก่อนนะ .. อยู่บ้านก็ช่วยทำงานบ้านด้วยนะรู้มั้ย >< ” แฮปปี้พูดก่อนที่โบกมือลา

“บ๊าย บาย ~ ” สนีซซี่พูดอย่างร่าเริง

“ค่า~ >_______________________<” สโนว์ไวท์พูด ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้านเพื่อไปล้างจานทีเธอและคนแคระทั้ง 14 คนเพิ่งกินเสร็จไปเมื่อไม่นานมานี้

“เอาล่ะ! เริ่มทำงานบ้านดีกว่า” สโนวไวท์พูดอย่างร่าเริง ก่อนจะเริ่มฮำเพลง(อันโหยหวน)อย่างสบายใจ

เหล่าฝูงสัตว์ที่ได้ยินเสียงฮำเพลงของสโนวไวท์นั้นเกิดทนไม่ไหว จึงพากันต่อว่าสโนวไวท์เป็นการใหญ่

“ร้องเพลงอะไรของเธอน่ะ ไมได้เรื่อง” กระต่าย

“ห่วยแตรก!!” สัตว์ตัวใดตัวหนึ่งพูด ตัวที่เหลือต่างพยักหน้ารับ

สโนวไวท์ได้ยินดังนั้นจึงเลือดขึ้นหน้า รีบยกไม้กวาดขึ้นไล่ฟาดเหล่าฝูงสัตว์เป็นการใหญ่  ทันใดนั้นเอง....

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“มาแล้วค่า ~” สโนว์ไวท์ตะโกนออกไป ก่อนจะเปิดประตูบ้านออกมา

“ช่วยยายซื้อแอปเปิ้ลหน่อยสิลูก ~ ยายไม่มีค่ารถกลับบ้าน tt’” ยายแก่ที่เคาะประตูพูดด้วยน้ำเสียงที่โศกเศร้า

“แต่....ก็ได้ค่ะคุณยาย เท่าไหร่คะ ??”

“อื้มมม~ม สำหรับหนูล่ะก็ ยายให้พิเศษเลย 100 บาทถ้วนนนนน~น”

“ =O= ”

“น้า ~”

“ก็ได้ค่า ~ ...อ้าม ~” สโนว์ไวท์รับแอปเปิ้ลมาก่อนจะกินมันเข้าไป ยายแก่คนเดิมที่เคยยืนอยู่หน้าบ้าน ตอนนี้ได้หายตัวไปแล้ว

 

1วันก่อน

ปราสาทแสนสวย~

                “กระจกวิเศษเอ๋ยจงบอกข้าเถิด ใครงามเลิศในปฐพี ~”

                “ผู้นั้นคือ... กระจกเอง เงง เงง....”

              “กรี๊ดดด ว่าไงนะเจ้ากระจก!!! ข้าให้โอกาสเจ้าพูดใหม่เดี๋ยวนี้!!”

                “โอ้...อย่าทำข้าเลย ข้าเพียงแต่พูดความจริง...อุ๊บส์      ผู้ที่งามที่สุดหาใช่ข้า สโนวไวท์ต่างหากงามที่สุด อุด อุด...”

               “ว่ายังไงนะ !!!!!!!!!!!!!! ” เสียงแหลมแผดดังออกมาจนได้ยืนทั่วปราสาท

                “ได้ยินที่กระจกวิเศษพูดไม่ผิดหรอกขอรับ ... เพราะว่าผม-ไม่-ได้-ฆ่า-สโนว์ไวท์~”

                “ทะ....ทำไมล่ะฟีนิกซ์ ~ ฉันจ้างนายให้ไปฆ่ามัน แต่นายกลับปล่อยให้มันรอดไปได้งั้นหรอ !!!”

                “ก็....ค่าจ้างไม่ค่อยจะสมน้ำสมเนื้อเท่าไหร่นัก ^_____________^”

                “ใจร้ายที่สุดอ๊า tt’ … ตั้งกี่ดอลล่าที่ฉันให้ไป ทำไมมันจะไม่สมน้ำสมเนื้อ ห้ะ !”

                “อื้ม...กระหม่อมคิดว่า สโนว์ไวท์มีค่ามากกว่านั้น ^^....กระหม่อมคิดว่ากระหม่อมหลงรักนางขอรับ”

“หนอยยยย~ย นางสโนว์ไวท์ แก๊~แก ช่างมีสเน่ห์ล้นเหลือเกิ้น~ หึหึ”

“ในเมื่อนายไม่ฆ่ามัน ฉันก็จะจ้างคนของฉัน !!”

“เยส ... มายลอร์ด J” ฟีนิกซ์ยิ้มมุมปากก่อนที่จะรีบวิ่งออกมาภายนอกปราสาท และเห็นยายแก่หลังค่อมคนหนึงกำลังเดินสวนเข้ามา แต่เขาก็ไม่ได้สนใจสิ่งใด เพราะเขากำลังควบม้าคู่ใจออกตามหาสโนว์ไวท์นั่นเอง

“คุณแม่มด~ คุณจะช่วยฉันใช่ไหม ? ? ”

“ได้อยู่แล้วเพค่ะ  J   ”

“ดีล่ะ แต่ก่อนหน้านั้น...เราต้องกำจัดนังราชินีกับพระราชาแก่ๆนั่นก่อน อิยะฮ่าๆๆๆๆๆๆ” ราชินีรักษาการแทนพระองค์กำลังหัวเราะอย่างชอบใจเมื่อคิดแผนชั่วร้ายอันใหม่ได้

(ตัดฉากเป็นพระราชากับพระราชีนีกำลังคุยกัน)

“เอ....สโนวไวท์ลูกรักของเราหายไปไหนนะ?” พระราชาเอ่ยขึ้น

“ไม่รู้สิเพคะ หม่อมฉันก็ตามหาอยู่   สโนว์~ลูกอยู่ไหนนน?” พระราชินีเรียกหาสโนวไวท์

“สโนวไวท์ไม่อยู่ อยู่แต่หม่อมฉันเพคะ” แม่เลี้ยงใจร้ายที่โผล่มาจากไหนไม่รู้พูดขึ้น

“โอ้ เจ้านี่เอง ทำข้าตกใจหมด... ” พระราชา

“ขออภัยเพคะ ข้าเพียงแต่นำชามาให้”

“โอ... นอกจากจะหน้าตาดีแล้ว จิตใจก็ยังงดงามอีกด้วยนะเจ้าน่ะ” ราชินี

“หามิได้เพคะ อิคึๆๆ” แม่เลี้ยง

“เอ่อ = = … เจ้าเนี่ยหัวเราะแปลกดีนะ” ราชินี

“อย่าสนใจหม่อมฉันเลย ดื่มชาเถอะเพคะ”

ราชินีได้ยกซดชาจนหมดภายในรวดเดียว ทันใดนั้นนางก็เกิดช็อก อ้าปากค้าง กรีดร้องออกมาและล้มลงไป(ตาย) ส่วนพระราชาที่ยังไม่ได้ดื่มชาก็ตกใจ รีบเข้าไปช่วยราชินี แต่ด้วยความโง่ส่วนตัว+กับพระราชาสายตาสั้นแต่ไม่ยอมใส่แว่น จึงทำให้เขาสะดุดศพของราชินีแล้วล้มตายไปอีกคน...

“กรี๊ด เจ้าพวกโง่ ตายซะเร็วจนข้ายังไม่ทันได้ตั้งตัว... แต่ก็ดีแล้ว พวกตัวประกอบฉากน่ะตายไปง่ายๆซะก็ดี อิยะฮ่าๆๆๆๆ” แม่เลี้ยงแผดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ขณะเดียวกันนั่นเอง นางก็สังเกตเห็นใครบางคนที่แอบมองการกระทำของนางอยู่

“จ๊ะเอ๋ ใครง่ะ ออกมาเดี๋ยวนี้น้า~”

“ขะ..ขออภัยค่ะ หม่อมฉันเอง เอลิซ่าเพื่อนของสโนวไวท์”

“อ้อ เจ้านี่เอง เจ้าคงไม่ได้เห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ใช่มั้ย?”

“ตะ...เต็มๆสองตาเลยเพคะ แต่ข้าไม่คิดจะนำไปฟ้องใครหรอก ข้าอยากจะร่วมมือกับท่าน ข้าอยากฆ่ามัน..นังสโนวไวท์!!!!”

“หากเจ้ามีอุดมการณ์เดียวกับข้า ข้าจะให้เจ้าร่วมมือก็ได้”

“จริงเหรอคะ ขอบคุณมากเพคะ แต่มีอีกสิ่งหนึ่งที่ข้าปรารถนา....”

“อะไร?”

“ท่านฟินิกซ์รูปงามเพคะ!! ข้าอยากได้ ข้าอยากเอา กรี๊ดดด > <”

“อื้อหือ เจ้านี่ แรงส์ใช่ย่อย  อยากทำอะไรก็ตามสบายละกัน”

“ค่า ^O^ คุคุ คริคริ อุฮิอุฮิ หุหุ ”

 

สถานการณ์ปัจจุบัน

“เรากลับมาแล้วสโนว์ไวท์” โดปี้นำทีมเข้ามา ก่อนที่ทุกคนจะตกตะลึงกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า เพราะสิ่งที่พวกเขาเห็นคือสโนว์ไวท์นอนกองกับพื้นอยู่หน้าบ้าน พวกเขาทั้งเจ็ดรีบวิ่งเข้าไปดูอย่างรวดเร็ว  แบชฟูลพี่คนโตจับที่ชีพจรก่อนจะร้องไห้ออกมา

“นางตายแล้ว TTTTTTTTT” สิ้นเสียงแบชฟูล เสียงร้องไห้ของทุกคนก็ดังขึ้น จนชายร่างสูงที่กำลังควบม้ามาได้ยิน และเข้ามาดู

“ไม่ต้องห่วงทุกคน ฉันจะช่วยนางเอง จุ๊บ ^X^” ชายร่างสูงคนเดิมเจ้าของชื่อฟีนิกซ์พูดก่อนจะประกบปากสโนวไวท์อย่างแนบแน่น

“หะ...หายใจ..มะ..ไม่ออก แอ๊ก !”สโนวไวท์พูดก่อนจะสิ้นลมไป ท่ามกลางความตกใจของทุกคนฟีนิกซ์ก็ได้แปลงร่างเป็นแวมไพร์ดูดเลือดของสโนวไวท์จนเธอสิ้นลมไป

“หึฮ่ะ ๆๆ เสร็จงานแล้วสินะ .. เมฆสีทอง~” ฟีนิกซ์ชูไม้เท้าที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ขึ้นโบกไปมา ก่อนจะร้องเพลง

“ชูมือขึ้นแล้วหมุนๆ ชูมอขึ้นโบกไปมา~” สิ้นเสียงร้องเพลงนั้น เมฆสีทองก็ลอยมาหาเขา ก่อนที่ฟีนิกซ์ก็กระโดดขึ้นไปและลอยหายไปด้วยความเร็วเยี่ยงเต่าคลาน(?)

   แต่!!! ขณะที่เมฆสีทองกำลังลอยไปได้ไม่ไกลนัก ฟินิกซ์ก็เกิดอาการช็อค ตาค้าง และร่วงหล่นลงมาจากเมฆโดยไม่ทันตั้งตัว

“อะ...อ๊ากกกก นี่มันอะไรกันเนี่ย!?......ระ...หรือว่า.....”

ฟินิกซ์ตะโกนโวยวายกับตัวเอง เขาหยุดเว้นวรรคคำพูดพร้อมๆกับคิดถึงสิ่งหนึ่งที่แวบเข้ามาในหัว ยาพิษ! แผนการของราชินี!!

(เปลี่ยนฉาก จับราชินีผู้ชั่วร้ายกับฟินิกซ์มาคุยกัน)

“ฟินิกซ์ เจ้ารู้ไหมว่าการอูบุนตู้นั้นคืออะไร ^^” ราชินีถามพลางแสยะยิ้ม

“มะ...ไม่รู้จักขอรับ” ฟินิกซ์ตอบพลางหลบตา รู้สึกกังวลในชะตามกรรมตัวเอง(?)

“การอูบุนตู้นั้นเป็นพิธีศักดิ์สิทธิ์ของชนเผ่าคนป่าแห่งหนี่ง เป็นกิจกรรมที่แสนวิเศษลึกล้ำ ยากเกินกว่าจะหยั่งถึง..เป็นพิธีที่จะทำได้เฉพาะชายกับชายเท่านั้น...”

<