愛 think so • Hatsune Miku

posted on 17 Oct 2011 19:43 by ringkololipop
สวัสดีค่า
ไม่ได้อัพบล็อคซะนาน ยังไม่ลืมกันใช่มั้ยคะ >w<
วันนี้ลองแปลเพลงของ DECO*27 มาเพลงนึง เ็ป็นเพลงที่ชอบมากๆ
ยิ่งได้มาแปลและรู้ความหมายของเพลงแล้ว ทำให้รักเพลงนี้จนถอนตัวไม่ขึ้นเลย♥
ที่สำคัญเป็นเพลงที่อยู่ในลิสต์โปรเจคคอสเพลย์ของเราด้วย >///<
ถ้าได้คอสแล้วล่ะก็ จะเอารูปมาแปะให้ชมกันนะค้าา (ถึงจะอยากดูหรือไม่ก็ตาม =w= หึหึ...)
 
.
.
.
愛 think so by Hatsune Miku
 
寂しい夜と淋しい僕で
Samishii yoru to sabishii boku de
คืนที่เงียบเหงา กับตัวฉันที่อ้างว้าง..
 
気が付けば世界は二人きり
Kigatsukeba sekai wa futarikiri
เพียงแค่เธอรู้สึกตัวสักนิด จะรู้ว่ามีเพียงเราสองคนบนโลกนี้
 
せっかくだから仲良くしようか
Sekkaku dakara nakayokushiyou ka
ฉันรอเธอมาตลอด พวกเราจะเข้ากันได้ดีไหมนะ?
 
どっちが多く泣けるか勝負しようか
Docchi ga ooku nakeru ka shoubushiyou ka
หรือตรงกันข้าม เราทะเลาะกัน และร้องไห้ฟูมฟาย
 
ねえ、思うんだ
Nee, omounda
นี่ , ฉันกำลังคิด
 
君なんていなくても
Kimi nante inakute mo
ถึงแม้ว่าเธอจะไม่อยู่ที่นี่
 
僕は生きて逝けるかもしれない
Boku wa ikite ikeru kamoshirenai
ฉันก็น่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้
 
ねえ 思うんだ
Nee omounda
นี่ , ฉันกำลังคิด
 
僕なんていなくても
Boku nante inakute mo
ถึงแม้ว่าฉันจะไม่อยู่ที่นี่
 
君は生きて生きて生きて
Kimi wa ikite ikite ikite
เธอเองก็ยังคงมีชีวิตอยู่ต่อไป ต่อไป ต่อไปเรื่อยๆ…
 
愛 think so,
Ai think so,
ฉันคิดว่าอย่างนั้นนะ
 
あと3時間の付き合い 最後までよろしくね
Ato sanjikan no tsukiai  saigo made yoroshiku ne
หลังจากอยู่เล่นกันมาสามชั่วโมง ช่วยดูแลฉันให้ถึงที่สุดทีเถอะนะ
 
ダメな僕を 朝日とやらが映し出す時まで
Dame na boku wo asahi to yara ga utsushidasu toki made
แสงจากดวงอาทิตย์ยามเช้าส่องลงมา สะท้อนเห็นตัวฉันที่สิ้นหวัง
 
ねえ 怖いんだ
Nee kowainda
นี่ , ฉันกลัวจัง
 
君が消えてしまうのが
Kimi ga kieteshimau no ga
กลัวว่าจู่ๆเธอจะหายตัวไป
 
僕が生きていけるわけないじゃないか
Boku ga ikiteikeru wakenai janai ka
ไม่มีทางที่ฉันจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีก
 
ねえ 怖いけど
Nee kowai kedo
นี่ , ถึงแม้ว่าฉันจะกลัว
 
僕なんかを側に
Boku nanka wo soba ni
อยู่กับฉันเถอะนะ
 
君は置いて撫でて愛でてくれるから
Kimi wa oite nadete medete kureru kara
อยู่เคียงข้างฉัน แปรงตัวฉันเบาๆ มอบความรักให้กับฉัน
 
腫れた目の下の頬の
Hareta menoshita no hoo no
น้ำใสๆเอ่อล้นอยู่ใต้ดวงตา
 
汚れた川を 君の指が流れ出す
Yogoreta kawa wo  kimi no yubi ga nagaredasu
ก่อนที่มันจะหยดลงไปบนนิ้วของเธอ
 
ねえ 思うんだ
Nee omounda
นี่ , ฉันกำลังคิด
 
君が生きてるから
Kimi ga ikiteru kara
ถ้าหากเธอยังมีชีวิตอยู่
 
僕も生きて笑っているんだろうな
Boku mo ikite waratteirundarou na
ฉันเองก็สามารถอยู่ได้ด้วยรอยยิ้มเช่นกัน
 
ねえ 思うんだ
Nee omounda
นี่ , ฉันกำลังคิด
 
僕なんていなくても
Boku nante inakute mo
ถึงแม้ว่าฉันจะไม่อยู่ที่นี่
 
生きていける君ならいらない
Ikiteikeru kimi nara iranai
เธอก็ยังคงมีชีวิตอยู่ได้ เพราะเธอไม่จำเป็นต้องมีฉัน
 
愛 think so,
Ai think so,
ฉันคิดว่าอย่างนั้นนะ
 
寂しい夜と淋しい僕で
Samishii yoru to sabishii boku de
คืนที่เงียบเหงา กับตัวฉันที่อ้างว้าง..
 
気が付けば世界は二人きり
Kigatsukeba sekai wa futarikiri
เพียงแค่เธอรู้สึกตัวสักนิด จะรู้ว่ามีเพียงเราสองคนบนโลกนี้
 
 

edit @ 17 Oct 2011 20:18:19 by ★Foogikarat★

edit @ 17 Oct 2011 20:22:08 by ★Foogikarat★

Title : สโนว์ไวท์ กับคนแคระทั้งเจ็ด {ฉบับโคตรหักมุม} {โดย แหนมเนือง}

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วในปราสาทแห่งหนึ่ง ราชีนีแสนสวยกำลังทรงคลอดลูก และมีพระราชาสุดหล่อกำลังยืนรอข่าวจากด้านนอกห้อง พร้อมกับบริวารอีกมากมาย

“อุแว้ ~ ... อุ๊แว้ ~” เสียงเด็กทารกดังขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปสักระยะหนึ่ง ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะเปิดออกพร้อมกับหมอหลวง และทารก

“ยินดีด้วยพะยะค่ะ…พระองค์ทรงได้พระธิดาพะยะค่ะ เป็นเด็กที่น่ารักน่าชัง ผิวขาวเนียนประดุจหิมะ ริมฝีปากแดงชมชมพูตัดกับใบหน้า แก้มเนียนผ่องเป็นยองใย ช่างเป็นลักษณะหญิงที่ดีนะพะยะค่ะ” หมอหลวงรายงานอย่างละเอียดพลางมองหน้าทารกหญิงในอ้อมกอด ก่อนจะส่งเธอให้พระราชา

“อิยะฮ่า ๆ นั่นสินะ .. ลูกข้าช่างเป็นหญิงที่งดงามเหลือเกิน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าได้มาจากใคร อิยะฮ่า ๆๆๆ” พระราชารับเด็กทารกมาก่อนตรัสด้วยพระพักตร์ที่สดใส

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ... หม่อมฉันทูลลาล่ะพะยะค่ะ” หมอหลวงพูดก่อนจะรีบเดินออกไป

“เฮ้อ~...ลูกของเราช่างน่ารักน่าชังอะไรเช่นนี่~..ลิซซี่ ฉันจะให้เธอเป็นแม่นมขององค์หญิงก็แล้วกันนะ^______________^” พระราชาตรัสก่อนฉีกยิ้มให้หญิงสาวคนสวยที่ยืนอยู่ด้านหลัง

“เพคะ องค์ราชา...แล้วองค์หญิงมีชื่อแล้วหรือยังเพคะ?” หญิงสาวถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“อืมม~ม...สโนว์ไวท์ ชื่อนี้ล่ะ”

 

ผ่านไป 15 ปี ~

“องค์หญิงเพคะ~....อย่าวิ่งเร็วสิเพคะ หม่อมฉันตามไม่ทัน~” เสียงเด็กสาวดังออกมาจากสวนด้านข้างปราสาท ก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่งออกมา พร้อมกับเหล่าพี่เลี้ยงและข้าราชบริวารอีกจำนวนมาก

“”ฮ่า ๆๆๆๆ ก็เอลิซ่าตามเราไม่ทันเองนี่นา เราไม่ผิดหรอก !!~ ฮ่าๆ“ เด็กสาวในชุดเดรสสีชมพูอ่อนกล่าวก่อนที่จะแลบลิ้นใสเพื่อนของเธอ

“โอเคเพคะ...หม่อมฉันผิดเอง ><” เอลิซ่ากล่าวก่อนที่หอบของเธอจะดังจนได้ยินชัด

“555555555 มีอะไรก็ว่ามาสิ^______________^”

“ไม่มีอะไรเพคะ...คือว่า...หม่อมฉันก็แค่อยากเล่นกับองค์หญิงเท่านั้นเอง”

“อื้มๆ ^______________^ ” สโนว์ไวท์ยิ้มกว้างก่อนที่มือใหญ่จะประกบที่ริมฝีปากบางของเธอ และสลบไป ไม่นานเธอก็ฟื้นขึ้น และพบกับบรรยากาศที่แปลกตาไป

“ทะ...ที่นี่ที่ไหน”สโนว์ไวท์ถามด้วยเสียงสะลึมสะลือ

“ป่ายังไงล่ะ....” เสียงทุ้มของชายร่างสูงเอ่ยขึ้นก่อนที่เขาจะเขยิบตัวเข้ามาใกล้กับสโนว์ไวท์ เขาแสยะยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหันหลังกลับไป

“คุณเป็นใคร...แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ?? ”

“ฉันหรอ....ไม่ต้องรู้หรอก เอาเป็นว่าแม่เลี้ยงของเธอเขาจ้างฉันให้มาฆ่าเธอแต่...ฉันไม่อยากทำ เพราะ....เพราะว่าค่าจ้างมันไม่สมน้ำสมเนื้อเท่าไหร่นักหรอกนะ”

“งะ....งั้นหรอ แล้วนายจะทำยังไงถ้านางถาม ?? หวังว่าเขาคงไม่ได้บอกให้ตัดอะไรของฉันไปตั้งโชว์เล่นหรอกนะใช่มั้ย ?? ”

“แหม...ฉลาดจริงๆนะ แต่แน่นอนล่ะ ฉันก็มีวิธีของฉัน แต่เธอ...ห้ามไปไหนเด็ดขาด เธอจะต้องอยู่นี่เข้าใจมั้ย ?? ถ้าเธอเดินไปอีก 1 กิโลเมตร เธอจะเจอสิ่งที่เธอต้องการ”

“สิ่งที่ฉันต้องการ ?? ” ยังไม่ทันที่สโนว์ไวท์จะได้คำตอบ ชายปริศนาก็เดินจากไป สโนว์ไวท์จึงทำตามที่ชายคนนั้นบอกและเธอก็เจอเข้ากับบ้านหลังเล็กแสนสวยแห่งหนึ่งที่ถูกตกแต่งไปด้วยของหวานมากมาย ทั้งโดนัท เรนโบว์ แอลม่อน ไม่เว้นแม้แต่อมยิ้ม เธอกวาดสายตาดู แต่ก็ไม่พบใครเลย เธอจึงเปิดประตูบ้านเข้าไปและพบว่าบ้านที่ภายนอกนั้นเล็กกระจิ๋ว แต่ภายในกลับใหญ่โตกว่าปราสาทที่เธอจากมาเสียอีก แล้วยังมีของที่เหมือนกันเต็มไปหมด เตียงนอนก็มีเจ็ดเตียง เก้าอี้ก็มีเจ็ดตัว ตุ๊กตาหมีก็ยังมีเจ็ดตัวเหมือนกันอีก

“เฮ้อ~…เหนื่อยจังเลยแฮะ หลับซักงีบดีกว่า ~ ><” สโนว์ไวท์พูดกับตัวเองก่อนจะเลือกเตียงนอนตามใจชอบ และหลับไปอย่างง่ายดาย

 

“นา นา นา นา นา นา นา นา~ ” เสียงร้องประสานดังเข้ามาเรื่อยๆใกล้กับบ้านขนมปัง

“หนึ่ง / สอง / สาม / สี่ / ห้า / หก /...”

“หก....หก !! หกแล้วนะ .. สลีปปี้!! ทำไมนายถึงเอาแต่นอนแบบนี้นะ~” เสียงของชายคนหนึ่งพูดออกมาอย่างใส่อารมณ์

“หาววว~ว เจ็ดฮ๊าบบบบ~บ Zzz ” เด็กชายที่ตามหลังมาพูดอย่างสะลึมสะลือ ก่อนที่ชายทั้งเจ็ดจะทยอยกันเดินเข้ามาในบ้าน และพบกับสิ่งผิดปกติของบ้าน

“......... !!!!!” ชายทั้งหกยกเว้น สลีปปี้ มีสีหน้าตกใจเมื่อเห็นหญิงสาวสวยกำลังนอนอยู่บนเตียงของเขา

“ด็อค กรัมปี้ แฮปปี้ สนีซซี่ สลีปปี้ โดปี้ ...ไปดูสิ ว่านางเป็นใคร ? “แบชฟูล พี่ชายคนโตพูด

“ฮัลโหลๆ / ก๊อกๆ / จ๊ะเอ๋ / อ่าแฮ่ม / เฮ้ย~ / Zzz  *ฟึบ* ” ทุกคนต่างปลุกสโนว์ไวท์ในแบบขอตัวเอง ก่อนที่ทุกคนจะหันมามองที่สลีปปี้

“หวัดดีฮ๊าบบบ~บ Zzz” ทันทีที่สลีปปี้พูดจบ สโนว์ไวท์ก็ตื่นขึ้นมาจากนิทรา

“อ๊ายยยย~ย...ตัวอะไรเนี่ย น่ารักจังเลย  > < ” เธอตื่นขึ้นมาแล้วลุกขึ้นมาหยิบแก้มเด็กชายทั้งเจ็ด

“อั้ยย่ะ ! ..หยุดทำน้องของเค้าได้แล้วว~วนะ !! ไม่งั้นล่ะก็ ..เค้าจะตีก้นตัวเองจริงๆนะ !!”แบชฟูลพูดด้วยเสียงเข็ง

“ก็ได้ๆ .. ว่าแต่พวกนายเป็นใครหรอ ?? ทำไมถึงตัวเตี้ยจังล่ะ”

“หนึ่ง สอง สาม พวกเราคือแก๊งคนแคระทั้งสิบสี่ ฉันชื่อแบชฟูล”

“กรัมปี้~”

“แฮปปี้”

“สนีซซี่”

“โดปี้”

“ป๋มเช่อสลีปปี้~ เป็นน้องคนสุดท้องละ Zzz ครอก” ทันทีที่แนะนำตัวเสร็จสลีปปี้ก็หลับต่อ ก่อนที่กรัมมี่ พี่ชายคนที่2จะพูด

“แล้วเธอล่ะ. เป็นใครหรอ ?? ”

“ฉันชื่อสโนว์ไวท์ ฉันถูกแม่เลี้ยงใจร้ายสั่งฆ่า แต่ฉันหนีมาได้ ก็เลยเดินมาเจอบ้านหลังนี้แล้วก้อย่างที่พวกเธอเห็นนั่นแหละ ~”

“อย่างนี้นี่เอง..ฉันจะให้เธออยู่ก้ได้ แต่เธอต้องทำงานบ้านนะ เพราะว่าพวกเราจะไปทำงานกันตอนกลางวัน เข้าใจมั้ย ??  ”

“โอเคค่า~ ~ ~ ~  ~ ~ ~ ~ ”

“นี่ก็...ดึกแล้ว เรานอนกันดีกว่า” คนแคระทั้งเจ็ดแยกย้ายกันไปอาบน้ำ และเข้านอนกันอย่างรวดเร็ว

 

เช้าวันต่อมา

“โนว์~ พวกเราไปทำงานก่อนนะ .. อยู่บ้านก็ช่วยทำงานบ้านด้วยนะรู้มั้ย >< ” แฮปปี้พูดก่อนที่โบกมือลา

“บ๊าย บาย ~ ” สนีซซี่พูดอย่างร่าเริง

“ค่า~ >_______________________<” สโนว์ไวท์พูด ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้านเพื่อไปล้างจานทีเธอและคนแคระทั้ง 14 คนเพิ่งกินเสร็จไปเมื่อไม่นานมานี้

“เอาล่ะ! เริ่มทำงานบ้านดีกว่า” สโนวไวท์พูดอย่างร่าเริง ก่อนจะเริ่มฮำเพลง(อันโหยหวน)อย่างสบายใจ

เหล่าฝูงสัตว์ที่ได้ยินเสียงฮำเพลงของสโนวไวท์นั้นเกิดทนไม่ไหว จึงพากันต่อว่าสโนวไวท์เป็นการใหญ่

“ร้องเพลงอะไรของเธอน่ะ ไมได้เรื่อง” กระต่าย

“ห่วยแตรก!!” สัตว์ตัวใดตัวหนึ่งพูด ตัวที่เหลือต่างพยักหน้ารับ

สโนวไวท์ได้ยินดังนั้นจึงเลือดขึ้นหน้า รีบยกไม้กวาดขึ้นไล่ฟาดเหล่าฝูงสัตว์เป็นการใหญ่  ทันใดนั้นเอง....

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“มาแล้วค่า ~” สโนว์ไวท์ตะโกนออกไป ก่อนจะเปิดประตูบ้านออกมา

“ช่วยยายซื้อแอปเปิ้ลหน่อยสิลูก ~ ยายไม่มีค่ารถกลับบ้าน tt’” ยายแก่ที่เคาะประตูพูดด้วยน้ำเสียงที่โศกเศร้า

“แต่....ก็ได้ค่ะคุณยาย เท่าไหร่คะ ??”

“อื้มมม~ม สำหรับหนูล่ะก็ ยายให้พิเศษเลย 100 บาทถ้วนนนนน~น”

“ =O= ”

“น้า ~”

“ก็ได้ค่า ~ ...อ้าม ~” สโนว์ไวท์รับแอปเปิ้ลมาก่อนจะกินมันเข้าไป ยายแก่คนเดิมที่เคยยืนอยู่หน้าบ้าน ตอนนี้ได้หายตัวไปแล้ว

 

1วันก่อน

ปราสาทแสนสวย~

                “กระจกวิเศษเอ๋ยจงบอกข้าเถิด ใครงามเลิศในปฐพี ~”

                “ผู้นั้นคือ... กระจกเอง เงง เงง....”

              “กรี๊ดดด ว่าไงนะเจ้ากระจก!!! ข้าให้โอกาสเจ้าพูดใหม่เดี๋ยวนี้!!”

                “โอ้...อย่าทำข้าเลย ข้าเพียงแต่พูดความจริง...อุ๊บส์      ผู้ที่งามที่สุดหาใช่ข้า สโนวไวท์ต่างหากงามที่สุด อุด อุด...”

               “ว่ายังไงนะ !!!!!!!!!!!!!! ” เสียงแหลมแผดดังออกมาจนได้ยืนทั่วปราสาท

                “ได้ยินที่กระจกวิเศษพูดไม่ผิดหรอกขอรับ ... เพราะว่าผม-ไม่-ได้-ฆ่า-สโนว์ไวท์~”